กฎ 90 วันสำหรับ Airbnb คืออะไร?
"กฎ 90 วัน" หมายถึงกฎระเบียบที่พักระยะสั้นประเภทที่พบบ่อยซึ่งจำกัดจำนวนคืนที่ทรัพย์สินสามารถให้เช่าแก่แขกในแต่ละปีปฏิทิน ในขณะที่ตัวเลขที่แน่นอนแตกต่างกันตามเมือง (ลอนดอนใช้ 90 วัน อัมสเตอร์ดัมลดลงเหลือ 30 และปารีสอนุญาต 120) แนวคิดเหมือนกัน: จำกัดว่าบ้านสามารถดำเนินการเป็นโรงแรมโดยพฤตินัยได้กี่วันต่อปี
ทำไมเมืองถึงนำข้อจำกัดเหล่านี้มาใช้ แรงจูงใจหลักคือการอนุรักษ์ที่อยู่อาศัย ผู้กำกับดูแลสังเกตว่าถ้าไม่มีข้อจำกัด เจ้าของทรัพย์สินจะนำบ้านออกจากตลาดเช่าระยะยาวอย่างถาวรเพื่อดำเนินการเป็นที่พักระยะสั้นเต็มเวลา ข้อจำกัดวันบังคับให้เจ้าของที่พักเลือก: อยู่ในทรัพย์สินเป็นส่วนใหญ่ของปีและให้เช่าเป็นครั้งคราว หรือได้รับใบอนุญาตธุรกิจที่พักและปฏิบัติตามภาษี มาตรฐานความปลอดภัย และข้อกำหนดการแบ่งเขตที่เกี่ยวข้อง
การบังคับใช้ทำงานอย่างไร แพลตฟอร์มเช่น Airbnb ได้ตกลงที่จะร่วมมือกับการบังคับใช้ข้อจำกัดวันในหลายเมืองหลัก ในลอนดอน ตัวอย่างเช่น Airbnb จะบล็อกการจองสำหรับรายการโดยอัตโนมัติเมื่อถึง 90 คืนสะสมในปีปฏิทิน เว้นแต่เจ้าของที่พักได้อัปโหลดหลักฐานการอนุญาตการวางแผนสำหรับการใช้งานระยะสั้น เมืองอื่น ๆ พึ่งพาการรายงานด้วยตนเอง การตรวจสอบ หรือคำร้องเรียนจากเพื่อนบ้านเพื่อระบุการละเมิด
ข้อจำกัดของกฎ ข้อจำกัดวันไม่ได้กันน้ำ เจ้าของที่พักบางรายหลีกเลี่ยงโดยลงรายการบนหลายแพลตฟอร์มพร้อมกัน ทำให้แพลตฟอร์มเดียวติดตามยอดรวมได้ยาก บางรายเพิกเฉยต่อข้อจำกัดและหวังว่าจะไม่ถูกจับได้ ในทางปฏิบัติ การบังคับใช้ไม่สม่ำเสมอ และเจ้าของที่พักบางรายเพิกเฉยต่อข้อจำกัดเป็นเวลาหลายปีโดยไม่มีผลที่ตามมา ทรัพยากรการบังคับใช้แตกต่างกันอย่างมากระหว่างเมือง และในหลายที่กฎมีอยู่บนกระดาษแต่แทบจะไม่ถูกนำมาใช้
หากคุณอาศัยอยู่ในเมืองที่มีข้อจำกัดวันและสงสัยว่าทรัพย์สินใกล้เคียงเกินข้อจำกัด การบันทึกกิจกรรมเป็นขั้นตอนแรกที่ถูกต้อง รายงาน BnBDetector แสดงระดับโดยรวมของกิจกรรมที่พักระยะสั้นในอาคารของคุณ ให้บริบทที่เป็นรูปธรรมเมื่อรายงานการละเมิดที่อาจเกิดขึ้นต่อเจ้าหน้าที่ท้องถิ่น